Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, z 1996 r. Nr 100, poz. 465, Nr 106, poz. 496 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 111, poz. 726 oraz z 1998 r. Nr 22, poz. 118 i Nr 106, poz. 668)

(fragment rozporządzenia)

Rozdział 4. Urządzenia techniczne drogi

§128. Miejsca na urządzenia techniczne gwarantujące bezpieczne korzystanie z drogi

Na drodze powinno być przewidziane miejsce na urządzenia techniczne określone w odrębnych przepisach, w taki sposób, aby gwarantowało to bezpieczne korzystanie z drogi.

§129. Bariery ochronne

  1. Na drodze, w tym na łącznicy węzła lub jezdni zbierająco-rozprowadzającej, powinno się stosować bariery ochronne, zwane dalej “barierami”, spełniające wymagania normy przenoszącej normę EN 1317, z uwzględnieniem warunków określonych w ust. 2 i 3.
  2. Odległość lica prowadnicy lub podstawy bariery powinna wynosić nie mniej niż:
    a)   0,50 m – licząc od krawędzi pasa awaryjnego albo utwardzonego pobocza;
    b)   1,00 m – licząc od krawędzi pasa ruchu drogi klasy Z i dróg wyższych klas;
    c)   0,75 m – licząc od krawędzi pasa ruchu drogi klasy L lub D.
  3. Dopuszcza się odległość lica prowadnicy lub podstawy bariery ochronnej nie mniejszą niż 0,5 m:
    a)   od krawędzi pasa ruchu – jeżeli na krawędzi pasa ruchu znajduje się krawężnik o wysokości co najmniej 0,12 m;
    b)   od krawędzi pasa ruchu i krawędzi dodatkowego pasa ruchu do wyprzedzania – jeżeli dotyczy dwustronnej bariery ochronnej usytuowanej na drodze o przekroju 2+1, przy czym odległość pomiędzy licami prowadnic lub podstaw dwustronnej bariery ochronnej i bariery skrajnej, w części jednopasowej, nie może być mniejsza niż 5,5 m.

§130. Stosowanie barier ochronnych

  1. Bariera skrajna na drodze klasy A lub S powinna być stosowana w wypadku, gdy:
    a)   wysokość nasypu, mierzona na krawędzi korony drogi, jest większa niż 2,00 m, a nachylenie skarpy jest większe niż 1 : 3;
    b)   u podnóża nasypu znajduje się obiekt lub przeszkoda niebezpieczna dla uczestników ruchu;
    c)   nasyp jest ograniczony ścianą oporową, której wysokość jest większa niż 1,50 m;
    d)   przy krawędzi korony drogi znajduje się obiekt lub przeszkoda, której odległość od krawędzi pasa awaryjnego jest mniejsza niż 1,25 m lub od krawędzi pasa ruchu mniejsza niż 3,50 m;
    e)   na zewnętrznej stronie łuku w planie, w odległości mniejszej niż 1,50 m od krawędzi korony drogi, może wystąpić zagrożenie dla uczestników ruchu;
    f)   w odległości od krawędzi pasa ruchu mniejszej niż 15,00 m znajduje się tor kolejowy lub tramwajowy w poziomie drogi, w wykopie albo na nasypie niższym niż 1,80 m.
  2. Bariera na pasie dzielącym na drodze klasy A lub S powinna być stosowana w wypadku, gdy:
    a)   szerokość pasa dzielącego z opaskami jest mniejsza niż 6,00 m;
    b)   na pasie dzielącym znajduje się obiekt lub przeszkoda, której odległość od krawędzi pasa ruchu jest mniejsza niż 3,50 m;
    c)   po przeciwnych stronach drogi są usytuowane obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu.
  3. Bariera skrajna na drodze klasy GP i drogach niższych klas powinna być stosowana w wypadku gdy:
    a)   wysokość nasypu, mierzona od krawędzi korony drogi, jest większa niż 3,50 m i nachylenie skarpy jest większe niż 1 : 3;
    b)   u podnóża nasypu znajduje się obiekt lub przeszkoda niebezpieczna dla uczestników ruchu;
    c)   nasyp jest ograniczony ścianą oporową, której wysokość jest większa niż 1,50 m;
    d)   przy krawędzi korony drogi znajduje się obiekt lub przeszkoda, z wyłączeniem słupów oświetleniowych na drodze klasy G i drogach klas niższych, której odległość od krawędzi utwardzonego pobocza jest mniejsza niż 1,25 m lub od krawędzi pasa ruchu mniejsza niż 2,00 m;
    e)   w odległości od krawędzi pasa ruchu mniejszej niż 10,00 m, znajduje się w szczególności zalew, urwisko, tor kolejowy lub tramwajowy, w poziomie drogi, w wykopie albo na nasypie niższym niż 1,80 m.
  4. Bariera na pasie dzielącym drogi klasy GP i drogach niższych klas powinna być stosowana w wypadku, gdy:
    a)   na pasie dzielącym znajduje się obiekt lub przeszkoda, z wyłączeniem słupów oświetleniowych na drodze klasy G i drogach klas niższych, których odległość od krawędzi pasa ruchu jest mniejsza niż 2,50 m;
    b)   w obrębie łuku w planie, skrzyżowania i węzła wymagają tego warunki bezpieczeństwa.
  5. Bariera betonowa może być stosowana w szczególności:
    a)   na wąskim pasie dzielącym;
    b)   jako bariera osłonowa przy obiekcie i przeszkodzie;
    c)   jako bariera skrajna w tunelu i przy ścianie oporowej;
    d)   na odcinku drogi niebezpiecznym dla uczestników ruchu.
  6. Bariera od strony najazdu i zakończenia powinna posiadać nachylone do powierzchni korony drogi odcinki końcowe zagłębione i zakotwione poniżej poziomu gruntu lub inne zakończenia spełniające wymagania normy przenoszącej normę EN 1317.
  7. Dopuszcza się stosowanie bariery z elementami poręczy w celu oddzielenia ruchu pieszych od ruchu pojazdów.

§131. Osłony energochłonne

  1. W szczególnie niebezpiecznych miejscach powinno być przewidziane miejsce na umieszczenie osłon energochłonnych.
  2. Lico osłony energochłonnej w stosunku do krawędzi jezdni, pasa awaryjnego lub utwardzonego pobocza powinno znajdować się w odległości określonej dla barier w § 129 ust. 2 i 3.

§132. Urządzenia zabezpieczające przed wkroczeniem zwierząt na drogę

  1. Na drodze, w zależności od potrzeb, można przewidzieć miejsce na ogrodzenie drogi i inne urządzenia zabezpieczające przed wkroczeniem zwierząt na drogę.
  2. Ogrodzenie drogi może być stosowane w szczególności:
    a)   obustronnie na całej długości;
    b)   odcinkowo, jedno- lub dwustronnie, w obrębie naturalnego ciągu migracyjnego dzikiej zwierzyny lub innego potencjalnego zagrożenia dla uczestników ruchu.
  3. Do ogrodzenia drogi zalicza się:
    a)   siatkę o konstrukcji dostosowanej do rodzaju zagrożenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 2;
    b)   wał ziemny z ekranem lub ekran służący ochronie środowiska.
  4. Ogrodzenie drogi powinno być zlokalizowane nie bliżej niż:
    a)   0,75 m – od granicy pasa drogowego i co najmniej 1,00 m od krawędzi skarpy nasypu lub skarpy wykopu; dopuszcza się zmniejszenie tych odległości na drodze klasy GP i drogach niższych klas do 0,50 m od granicy pasa drogowego i do 0,5 m od krawędzi skarpy nasypu lub skarpy wykopu;
    b)   1,50 m – od krawędzi pasa ruchu oraz 1,00 m od pasa awaryjnego, utwardzonego pobocza lub opaski.

§133. Miejsce na urządzenia zabezpieczające ruch pieszych przed zagrożeniem w związku z korzystaniem z drogi

Na drodze, w zależności od potrzeb, powinno być przewidziane miejsce na urządzenia zabezpieczające ruch pieszych przed zagrożeniem, na jakie mogą być narażeni przy korzystaniu z drogi. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać te urządzenia, oraz ich usytuowanie są określone w przepisach odrębnych dotyczących urządzeń bezpieczeństwa ruchu.

§134. Osłony przeciwolśnieniowe

  1. W zależności od potrzeb powinny być przewidziane miejsce na osłony przeciwolśnieniowe na nie oświetlonych odcinkach drogi klasy GP i dróg wyższych klas w celu zapewnienia uczestnikom ruchu ochrony przed światłem padającym z przeciwnego kierunku ruchu lub stałego oświetlenia obiektów.
  2. Osłony przeciwolśnieniowe powinny :
    a)   przeciwdziałać olśnieniu, na wysokości 1,0 m nad powierzchnią jezdni;
    b)   zapewnić osłonę na całym zagrożonym olśnieniem odcinku drogi.
  3. Osłony przeciwolśnieniowe nie powinny:
    a)   ograniczać widoczności;
    b)   naruszać skrajni drogi;
    c)   powodować zagrożenia bezpieczeństwa ruchu;
    d)   powodować zaśnieżania drogi.
  4. Osłony przeciwolśnieniowe mogą być usytuowane w szczególności:
    a)   między jezdniami dla przeciwnych kierunków ruchu na odcinku zagrożonym olśnieniem, w obrębie węzła, na łuku w planie przy pochyleniu podłużnym drogi do 2%, na którym odchylenie osi tego łuku od stycznej w odległości równej wymaganej widoczności na zatrzymanie jest większe niż szerokość pasa dzielącego zwiększona o 2,0 m;
    b)   wzdłuż łącznicy przylegającej do drogi w węźle, na której ruch pojazdów jest przeciwny do kierunku ruchu na drodze;
    c)   między równolegle przebiegającymi drogami lub między drogą a torem kolejowym;
    d)   między jezdnią drogi a urządzeniem obsługi uczestników ruchu, na którym ruch pojazdów widoczny z drogi odbywa się w przeciwnym kierunku;
    e)   w obrębie obiektów stałych, których oświetlenie powoduje olśnienie na drodze.
  5. Jako osłony przeciwolśnieniowe mogą być stosowane w szczególności:
    a)   krzewy lub drzewa;
    b)   urządzenia wykonane z materiałów naturalnych lub sztucznych;
    c)   sztuczne formy terenowe, wały ziemne.

§135. Osłony przeciwwietrzne

  1. Osłony przeciwwietrzne powinny być stosowane na odcinku drogi o prędkości projektowej nie mniejszej niż 70 km/h, narażonym na działanie silnych wiatrów bocznych, mogących zagrażać bezpieczeństwu ruchu, a w szczególności na dojazdach do mostu, przy przekraczaniu dolin i wąwozów.
  2. Osłoną przeciwwietrzną mogą być w szczególności urządzenia, o których mowa w § 134 ust. 5.
  3. Rodzaj i miejsce zastosowania osłon przeciwwietrznych powinny być określone z uwzględnieniem siły, kierunku i częstotliwości wiatru.